biz çocuktuk o zamanlar,kimsenin bilmediği kadar büyüktük aslında
gözlerimizde hapsolmuş özgürlüğümüz, şarkılarda uçuşurdu
farkında değildik ekmekle suyun zorluğunun
gece ile ile gündüzün uyumunun
ve adı aşk olan sevdalarda boğulmanın zorluğunun

çocuktuk oysa umutlarımız gerçekti
gerçekler umutlarımızın gölgesi
sevgi kadar yalnızdık en çok
ellerimiz tutuştukça hasret yol olurdu
kalplerimiz gün ışığından şeffaf sevdalarda dururdu

kaç gece geçti büyüdük
kaç gece yıldızların uzak evlerde ki lambalar olmadığını anlayalı beri
kaç umut söndü kalbimizde
kaç gündüz ekmek ve su için koştuk
kaç baharı savdık içimizden kaç yazın sonu kış oldu kaldı

ilk okuduğum şiir...papatya
çocuk dünyamın güzellikleri.
sonra o saf kalplerimizin ilk çarpınışı
sonra önümüzde ki duvarlar
sonra en uzaktakini düşlemeye başladığımızda
artık çocukluğumuz gitti kenardan...

şimdi her duygun dünden armagan sanki
bir sen gelmedin en uzaktaki.
en uzakların en bilinmezi...
adına aşk dedik.. bir zamanlar
aşk adında ki sevdalara daldık
gözlerimizde korku yüreklerimizde bir titrek can sıkıntısı
şimdi büyüdük....