Bu öfkeye benzeyen kızmışlığım neden?
Kendinden sözlerin kendini bilmezliği.
Yine bir sabah ansızın
Kendimi terk edip uçsuz yollara
İçimden geçip gitti bu kara tren.
Kendimden bir şeyler veremeden daha
Kimsesizce
Sessizce
Beni burada bırakıp
Giden gitti..
Koşmalarım yok! Olmalı mı?
Kimsesizim
Sessizim
İçimde bir ben bile yok ..
Oysa ben
Bahar kokulu uykulardan uyanmışım.
Kimyası bozulmamış sevgilere esir olmuşum.
Bir sevgili edasıyla koşmak için serin yollarda
Sessizliğine aşık olmuşum.
Ölümü unutmuşum da ne olmuş..
Seni sevmelerin keyfi
Seni görmelerin acısı olmuş
Gitmeliyim …
Gitme demiştin…
Ama gitmeliyim.
Seni sevmenin en güzel hali
Sevdim.
Ve artık gitmeliyim.
Senden kalan tek şey, “gitme” diyen sesin.
Akşam üstünde bir merhaba…
Sana ve hayatına
Gitmeliyim..
Gittiğim yer
Sensizliğin en derin şarkısı…
