kapı

ruhunu saran o hezeyan,
kabul bulmamış tövbeler
yok olmaya yüz tumuş acılar
çekingen bir duruş yaşamın en sığ köşesinde
ecel bir nefes gibi ensende, yakın
inkıta ya uğramış hayaller
çektiğin sebat etmiş zikirler
anlamı nufus etmiş yalnızlıklar
öyle zor ki bu sevda
öyle acı çekişler, gidişler,dönüşler...
öylece duran kabul bulmamış tövbeler
neden yapıldığını bilmeden koşarak
öylecek yapılmış roller
tüm rolleri kaçırdığımızda
ve gerçek bir eziyet olduğunda
dillerin lal olduğunda
sessizce anladığında
kapında duran gitmemiş tövbeler
yüzleşme zamanı
aslınla, aslolan tövbelere giden o yolda
ölüm gibi peşinde vicdanın
ölüm gibi kıskacında hayatın
sessizce acı çektiğin o anda
tövbeler
ne demeli de tövbe tövbe olmalı
ne zikirlerde diller dolanmalı?
oysa aşka yakın bir haldi sanki
ama kulluk bu değil..
en çok istediğin kulluk derdi
işte burası tam da onun yeri...