şöyle diyorum,uykulardan geçip
rüyalarda bırakıp korkularımı
resimlerin en donuk suratlarını
bir de üstüne gözyaşı döküp
alıp gelsem kendimi bıraktığım en kuytu köşelerden
okusam, üflesem,sevsem mesela...
adına mutluluk denen şeyden bulup bir iki damla
sıcak çayına katsam bir de...
kendimi tekrar diyorum sevebilir miyim?
bu sevgi insan olma sevgisi değil ama
varolma sevgisi diyebilir miyim?
bir atalet hayat,
yaşama sürgün geldiğim günden beri sürüyor
zamanı var eden güç!!
kulluğum sana, bunu bilirim
bilirimde diyemem belki coşkuyla dualarımda
şimdi diyorum elini versen bana
tutsan en hafif dokunuşlarınla
bu sevmediğim hallerimi sevebilir miyim?
uzaklardan koşarak kendime gelebilir miyim?
öyle zor ki bazen bu yaşam
kadınsı duygularım da var
güvenlik ihtiyacım
korunak ihtiyacım
ve tabii ki gevezeliklerim
şimdi şu halimi ben çekemezken
birde bir maşuk dilemem de ayrıca kadınsı deliliğim.
zamanı herkes gibi göremiyorum!
tamamen umutsuz muyum dersiniz?
sanmam..
aşk dileyecek kadar kara bir umudun içindeyim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder