Yirmibir Kasım

bugün doğdum,
kasımın yirmibirinde
etrafta kar,yüreğimde akan kan
dünyaya merhaba demişim de ne olmuş?

büyüdüm otuzdört yıl kadar
sanki yaşananlar bir takvim günü oldu.

terli terli su içtim kana kana
sokaklarda koşup
yağmur sularına ayakkabılarımla girdim
damdan akan suların altından geçtim koşarak
kavgalar ettim yan mahallenin çocukları ile
egemenlik ilan edip
yasaklarla karşılaştım
direndim, ağladım çocukluk haklarım için bilmeden
acılarda gördüm elbet
çocuk kalbime ağır gelen hasretler
küçücük insan dünyama ağır gelen
hayal kırıklıkları birde...
bir kitabın resimlerinde var olup
sonra başka bir resimde korkuyu tanıdım
özlemeyi öğrendim erkenden
istemeden beklemeyi
ve hayatı ertelemeyi

isyana yüz döndükçe sınırlar dayandı önüme
birde büyümenin gereksiz telaşı
sosyal olmam için dayatılan gelenekler

küçüktüm hala
ölümü gördüm sevdiğim bir insanın yüzünde
sonra uçup gitmeyide gördüm evden
ev dediğim bir yerim olmadığını farkettim

ailemin ailem olmadığını belki
aslında herkesle dolu bir kimsesizlik yaşadığımı
bazan...
ağladım, ağladım, ağladım..
bazan..
güldüm, güldüm, güldüm.

yaşadım işte icabınca hayatın sunduğunu
nimet mi külfet mi bilmediğim herşeyi
otuzdört koca yıl işte
çocuk aklıma sığmazdı bir zamanlar
o kadar çoktu bu sayılar
sanki dün gibi herşey berrak
zamanda erimiş yıllarım...
ömür ne demekti bilmezken
aşkın ömürlere ziyan olduğunu da gördüm.
gördüm de ne oldu?
yaşam, daha çok alıyor zamanı benden
sanki giderek büyüyen bir karadelik
emiyor, tüketiyor...
şimdi otuzdört, seneye otuzbeş
son nefese kaç kaldı bilinmez
günahlar ahlar derken giderken
yanımda kalan ne olacak bilinmez!!